Lieve volgelingen!

De afgelopen twee dagen voelen echt als één samengesmolten ontzettend lange dag. Inmiddels ben ik weer thuis in Hoofddorp, maar gisterochtend werd ik nog wakker in Pretoria. Nadat we een beetje rustig wakker waren geworden, zijn pa en ik gaan ontbijten met Gina en Gerd. Rond een uur of half 11 gingen pa en ik met hen en met Brenda op pad. We moesten naar een bank zodat Gerd geld kon wisselen, daarna door naar een grote mall in Pretoria om het een en ander in te slaan en daarna wilden we gaan lunchen bij een mooi restaurant vlakbij de ambassade, zodat Ronald vanuit zijn werk ook langs kon komen. Bij de bank duurde het alleen zo lang, dat er geen tijd meer was om voor de lunch nog naar de mall te gaan. Dat moest dan maar na de lunch gebeuren.
Ondertussen voelde pa zich nog steeds helemaal niet goed. Hij had contact opgenomen met zijn arts in Leiden en zijn collega's in Haarlem, en geregeld dat hij de volgende dag nadat we geland waren meteen een MRI-scan en een CT-scan kon laten maken in zijn eigen ziekenhuis. Met die resultaten kon hij dan de dag erna naar zijn arts in het LUMC. Mooi geregeld, dan zou er in ieder geval meteen na terugkomst in Nederland wat actie ondernomen worden, want dit was ook echt niks.
Na de lunch zijn we dus nog naar die mall gegaan. Pa kon amper lopen dus die werd neergezet in een koffietent in een grote boekenwinkel. Daar ben ik maar een beetje bij in de buurt gebleven, want in een winkel vol Engelse boeken vermaak ik mij altijd uitstekend. Ik heb me ingehouden en heb er slechts drie gekocht. Brenda, Gina en Gerd waren ondertussen aan het winkelen en na een uurtje of twee kwamen ze ons weer halen. We zijn toen snel terug naar huis gegaan want we moesten onze koffers nog pakken. Om kwart over 5 kwam Ronald thuis en hij heeft ons toen naar het vliegveld in Johannesburg gebracht.

Hier ging het allemaal prima. Om 20.15 uur vertrokken we met ons supergrote dubbeldekker-vliegtuig (Airbus A380) richting Parijs, een vlucht van 10 uur en een kwartier. De eerste helft ging helemaal goed. We kregen eten, speelden wat met ons entertainment system en vielen in slaap. Midden in de nacht werd pa alleen totaal niet goed. Er was een tijdje best wel heftige turbulentie geweest en opeens viel hij hoestend en overgevend opzij tegen me aan. Ik schrok me helemaal dood en kreeg hem maar niet wakker. Uiteindelijk kwam hij een beetje bij bewustzijn en mompelde hij dat hij zich helemaal niet goed voelde. Nee, dat had ik ook wel door. Alles zat onder het braaksel, dus een stewardess gaf me wat doekjes en ik heb geprobeerd om een beetje schoon te maken. Rechtop zittend viel hij alleen telkens flauw, dus uiteindelijk is hij maar schuin op mijn schoot gaan liggen. Hij zei dat hij vreselijke buikkrampen had maar hij kon niet rechtop zitten zonder flauw te vallen, laat staan opstaan en naar de wc lopen (die overigens maar drie stappen bij ons vandaan was, want we zaten helemaal achterin). Uiteindelijk had de cabin crew wel door dat er wel meer met pa aan de hand was dan alleen een beetje misselijkheid, en stonden er ineens 4 stewardessen plus de piloot naast onze stoelen. Ze gaven hem water, legden hem aan het zuurstof en zetten hem zo neer dat hij met z'n benen omhoog lag, met z'n voeten op de schoot van een stewardess die schuin op de stoel voor hem was gaan zitten. Na een tijdje ging het gelukkig wel wat beter, maar toen waren we wel ruim anderhalf uur verder. De rest van de vlucht heb ik natuurlijk geen oog meer dichtgedaan en uiteindelijk kwamen we 's ochtends heel vroeg redelijk gebroken aan in Parijs.

Hier moesten we bijna 6 uur wachten op onze vlucht naar Schiphol. Achteraf natuurlijk stom, we hadden veel beter de Thalys kunnen nemen. Maar goed, het was al geboekt. Uiteindelijk vertrok om 11.40 uur ons vliegtuig en 50 minuten later landden we op Schiphol. Pa voelde zich tijdens deze vlucht gelukkig prima. Zelfs onze beide koffers hadden de transfer overleefd, dus toen we die eenmaal hadden namen we de bus naar huis waar we ongeveer om 14.00 uur waren. Pa ging maar douchen want die zat nog steeds in zijn kots-kleren, ik ging mijn koffer uitpakken en boodschappen doen. Om half 4 gingen we weer weg, op naar het ziekenhuis in Haarlem om de scans te laten maken.

Terwijl pa in de MRI lag zat ik bij zijn collega's naar de schermen te kijken en ja hoor, de bloeding zat er nog. Net zo groot als anderhalve maand geleden of misschien zelfs nog wel iets groter, en het bloed had een lichte kleur wat betekent dat het vers is. Veel verstand heb ik er niet van, maar er kon maar één conclusie getrokken worden: hij heeft een nieuwe hersenbloeding (gehad). Anders was het bloed intussen wel flink geresorbeerd (opgenomen door het lichaam en dan wordt de bloedplek dus kleiner) en zou het een donkerdere kleur hebben. De CT-scan bevestigde dit nog eens, en een radioloog die de scans ook even kwam bekijken zei hetzelfde. Doodeng! Gewoon alwéér een bloeding... Pa zei wel dat het (minuscule) bloedvat dat waarschijnlijk de boosdoener is nu wel heel mooi in beeld is gebracht, en dat zover ze in Haarlem konden zien dit vat als enige functie de bloedtoevoer naar de bloeding had. Dat zou natuurlijk heel goed nieuws zijn, want dan kan er wat aan gedaan worden zodat het op die plek niet nóg een keer kan gaan bloeden. In ieder geval gaat pa morgen met deze nieuwe scans naar zijn arts in Leiden en we zijn zeer benieuwd wat hij ervan gaat zeggen.

Na de MRI en de CT liep het al tegen etenstijd, dus zijn pa en ik maar in het ziekenhuis blijven eten. Daarna hebben we onze vissen opgehaald bij de ouders van Kim, want die waren daar twee weekjes uit logeren. Na daar nog even heel gezellig gekletst te hebben onder het genot van een kopje thee zijn we naar huis gegaan. Pa ging meteen naar bed want zijn hoofdpijn werd weer veel erger, ik ben nog even de was gaan ophangen en toen dit gaan typen. Morgen moet ik weer lesgeven en dus om 06.00 uur op, dus ik ga nu heeeeerlijk slapen. Ik zal zo snel mogelijk mijn foto's van Zuid-Afrika gaan uitzoeken en een mooie selectie online zetten.

Maar voor nu zeg ik welterusten!

X van mij